Mwy o gobyldigwc o flog y Derwydd o Fon

Fydda i ddim yn ymweld a blog y Tori o Ynys Mon, Paul Williams ag y byddwn i, ond mi gefais gip ddoe. Yr hyn aeth a fy sylw oedd y blogiad ffuantus braidd yma.

Rwan mae Paul yn honni mai rhywun arall anhysbys sydd wedi 'sgwennu'r darn, ac os ydi o'n dweud hynny mae'n rhaid i ni dderbyn mai rhywun ag eithrio fo ei hun sy'n gyfrifol am y blogiad. Beth bynnag prif neges y darn ydi bod y Blaid yn colli tir ar lefel seneddol a lleol yng Ngwynedd a thu hwnt oherwydd mai pleidiau Prydeinig sy'n gwireddu agenda'r Blaid - pleidiau fel plaid Paul wrth gwrs.

Rwan, mae gan awdur y darn gymaint o hawl i'w farn na neb arall, ond yr hyn sydd yn fy mhoeni ydi'r defnydd o ffeithiau ac ystadegau ffug i gefnogi'r ddadl. Er enghraifft mae'r canlyniad cymharol agos yn Arfon yn etholiad cyffredinol 2010 yn cael ei ddefnyddio fel tystiolaeth o ogwydd yn erbyn y Blaid yng Ngwynedd. Ond mewn gwirionedd gogwydd tuag at y Blaid o 3.7% a gafwyd yn etholaeth newydd Arfon o gymharu a chanlyniad damcaniaethol 2005. Does yna ddim cyfeiriad at fuddugoliaeth swmpus Ffred yn yr un etholaeth yn etholiadau'r Cynulliad y flwyddyn ganlynol. Byddai hynny'n difetha'r propoganda.

Ceir cyfeiriadau at etholiadau a gollwyd gan y Blaid ar Fai 3 - Deiniolen, Bethel a Llanwnda, ond dim cyfeiriad at rai a enillwyd - Menai, Waunfawr, Gogledd Pwllheli, Brithdir ac ati. Ceir hefyd awgrym i'r Blaid symud yn ol rhwng etholiadau 2008 a 2012. Y gwrthwyneb sy'n wir. Enillwyd 35 sedd yn 2008 a 37 yn 2012.

Y gwir ydi nad oedd y Blaid yn rheoli'r hen Gyngor Gwynedd cyn 1999. Doedd gan y Blaid ddim mwyafrif yn y rhannau hynny o'r hen Wynedd a drosglwyddwyd i'r Gwynedd newydd chwaith. Doedd yna ddim mwyafrif - nag unrhyw beth tebyg i fwyafrif - yn y wardiau o gynghorau dosbarth Arfon, Meirion a Dwyfor a drosglwyddwyd i'r sir newydd chwaith. Doedd yna ddim mwyafrif nes i'r Cyngor newydd ddod i fodolaeth yn 1999.

Ers ffurfio'r Gwynedd newydd mae'r Blaid wedi ennill y canrannau canlynol o'r seddi oedd ar gael: 1999 - 52%, 2004 - 55%, 2008 - 46%, 2012 - 50%. Yn wir gellir dadlau mai tri phatrwm sy'n nodweddu hanes etholiadol Cyngor Gwynedd - llwyddiant rhannol Llais Gwynedd yn 2008 a 2012, cysondeb rhyfeddol y gynrychiolaeth Plaid Cymru ac Annibynnol a methiant llwyr y pleidiau unoliaethol i gystadlu. 'Dydi'r Toriaid erioed wedi ennill sedd, ac mae'r gynrychiolaeth Llafur wedi syrthio o 14.5% yn 1999 i 4.5% eleni, tra bod y gynrychiolaeth Lib Dem wedi syrthio o 7% i 1.5% tros yr un cyfnod.

Ymhellach ceir sylw bod nifer o wardiau trefol yn agos iawn. Mae hynny'n wir - ond roedd y wardiau agosaf yn tueddu i fod yn rhai a gollwyd o drwch blewyn gan y Blaid. Gallai mymryn o lwc fod wedi sicrhau'r etholiad gorau erioed i'r Blaid yng Ngwynedd. Collodd y Blaid mewn chwe gornest agos iawn - tair ym Mangor (ail sedd Menai), Garth a Dewi), Tregarth, Botwnnog a Nefyn. Byddai tua 100 pleidlais ychwanegol wedi ei ddosbarthu'n gywir yn y chwe sedd fod wedi sicrhau 58% o'r seddi ar y cyngor.

Mae gan flog Paul hanes o adeiladu naratifau gwleidyddol ar gobyldigwc ystadegol, ac rydym wedi edrych ar hynny yn y gorffennol. Dwi'n deall bod blogwyr eisiau gwthio eu gweledigaeth wleidyddol eu hunain - 'does yna neb yn fwy euog na fi o wneud hynny. Ond mae'n bwysig gwneud hynny ar sail ffeithiol. Un o gryfderau blogio gwleidyddol ydi bod gwybodaeth ar gael nad yw ar gael gan y cyfryngau prif lif. Mae cyflwyno gwybodaeth ffug yn niweidio hygrydedd y cyfrwng.

Pregeth am ddewrder gwleidyddol o gyfeiriad anisgwyl

Paul Williams, y Tori o Fon sydd wrthi yn pregethu am ddewrder gwleidyddol ar ei flog. Ei gwyn ydi nad ydi arweinydd newydd y Blaid, Leanne Wood wedi bod efo digon i'w ddweud am y datblygiadau diweddar yn hanes hir a chymhleth Wylfa B.

Hwn ydi'r un Paul Williams nad oedd yn fodlon cyfaddef ei fod yn Dori nes i'r Toriaid ei ddewis i sefyll trostynt yn etholiadau'r Cynulliad y llynedd. Ei modus operandi cyn hynny oedd cynhyrchu naratif Toriaidd, argymell i bobl bleidleisio i gwahanol Doriaid a beirniadu'r sawl nad ydynt yn Doriaid, tra' grwgnach yn flin nad Tori mohono pob tro roedd rhywun yn awgrymu hynny.

Mae'n anodd meddwl am well esiampl o lyfdra gwleidyddol nag anfodlonrwydd i gyfaddef teyrngarwch gwleidyddol.

Yr hen reddf i gadw pobl allan o wleidyddiaeth yn ail ymddangos

Fedrwn i ddim peidio meddwl am Winston Churchill wrth ddarllen y canlynol ar flogiad diweddaraf Derwydd y Goban Las:

On Tuesday four Plaid Cymru AMs boycotted the official opening of the Welsh Assembly on the grounds that their desire for an independent republic of Wales was incompatible with attending a ceremony presided over by the Queen. Strangely this idealism hasn't prevented any of the four from taking the oath of alleigence to the same Queen — a pre-requisite to taking up their positions (and, more importantly I suspect, their taxpayer-funded salaries);

Roedd Churchill yn berson oedd a greddfau gwrth ddemocrataidd er bod llawer i un yn ei ystyried yn ganolog i oroesiad democratiaeth yn y ganrif ddiwethaf. Mae'r dyfyniad yma o un o'i areithiau yn erbyn ymestyn yr hawl i bleidleisio i ferched yn esiampl o hyn.

The women’s suffrage movement is only the small end of the wedge. If we allow women to vote it will mean the loss of social structure and the rise of every liberal cause under the sun. Women are well represented by their fathers, brothers and husbands.

Mae gan plaid Paul hanes hir iawn o geisio torri grwpiau o bobl allan o wleidyddiaeth.

Er enghraifft roedd y rhan fwyaf o Doriaid yn erbyn y Catholic Relief Act 1829 (oedd yn rhoi hawl i Babyddion dosbarth canol bleidleisio am y tro cyntaf), a'r unig reswm i Robert Peel a Dug Wellington newid eu meddyliau a chefnogi'r ddeddf oedd oherwydd eu bod yn ei hystyriedl ffordd o atal yr anhrefn oedd yn lledaenu yn yr Iwerddon ar y pryd.

Roedd ei blaid yn erbyn Deddf Diwygio 1832 - deddf oedd yn ymestyn hawliau pleidleisio i tua miliwn o ddynion ac yn mynd rhan o'r ffordd i ddelio efo'r gyfundrefn lle'r oedd rhai 'etholaethau' seneddol i bob pwrpas yn perthyn i berchnogion tir, a gallai'r rheiny i bob pwrpas ddewis aelodau seneddol - yr enwog rotten boroughs.


Roeddynt hefyd yn erbyn Deddf Diwygio 1866 oedd yn rhoi hawl pleidleisio i bob dyn oedd yn ennill mwy na 26 swllt yr wythnos - er bod eironi yma - gorfodwyd Disraeli gan y bygythiad o anhrefn ar y strydoedd yn dilyn methiant y ddeddf, i gefnogi deddf llawer mwy radicalaidd y flwyddyn ganlynol - un a roddodd hawliau pleidleisio i pob dyn - er bod y cyfoethog a'r addysgiedig (yr un pobl gan amlaf) yn cael pleidleisiau ychwanegol.

Ac rwan mae Paul yn adleisio cwestiwn Gareth Glyn y diwrnod o'r blaen trwy ddadlau mai rhagrith ydi hi i bobl sydd wedi cael eu gorfodi i dyngu llw i'r frenhines i brotestio yn erbyn y frenhiniaeth. Dadl Paul felly ydi y dylid dewis rhwng yr hawl i fynegi daliadau gweriniaethol a'r hawl i wleidydda - yn broffesiynol o leiaf. Yn wir mae ymhlyg yn ei ddadl na ddylai pobl sy'n gwrthwynebu'r frenhiniaeth wasanaethu fel cynrychiolwyr etholiadol.

Rwan, 'dwi'n gwybod bod llawer o bobl yn y DU yn ystyried cred na ddylid dewis pwy sydd i arwain y wladwriaeth ar sail pwy yw ei deulu a'i bod yn beth amhriodol i dyngu llw o deyrngarwch i'r unigolyn hwnnw / honno, yn un ryfedd. Ond i lawer o bobl y tu allan i'r DU y gwrthwyneb sy'n wir - mae'r drefn Brydeinig yn cael ei hystyried yn rhyw ran rhyfedd o'r Byd ffiwdal sydd wedi goroesi rhywfodd neu'i gilydd. Mae'n debygol bod daliadau Leanne, Bethan, Llyr a Lindsey yn llawer nes at norm y rhan fwyaf o'r byd democrataidd nag ydi rhai eu beirniaid. Does yna ddim oll o'i le mewn bod a'u hagwedd nhw at y frenhiniaeth.

Cafwyd is etholiad West Belfast ddydd Iau, ac nid oedd o syndod i neb i'r ymgeisydd Sinn Fein, Paul Maskey ennill. Mi fydd Paul Maskey yn ymddwyn yn unol a chyngor Paul (Williams) i'r pleidwyr hynny na aethant i'r Cynulliad, ac yn gwrthod cymryd ei sedd. Canlyniad hyn ydi na fydd ei etholaeth yn cael ei chynrychioli yn San Steffan - ac nid ydi'r etholaeth arbennig yma wedi anfon cynrychiolaeth yno am ugain mlynedd. Efallai mai sefyllfa felly hoffai Paul ei gweld yng Nghymru.

Rwan dwi'n gwybod bod llawer o'r digwyddiadau gwleidyddol rydym wedi edrych arnynt yn y blogiad yma yn hen hanes, ond mae'n rhyfedd fel mae'r reddf i fod eisiau torri grwpiau o bobl allan o'r broses wleidyddol yn ail godi dro ar ol tro ar amryiol ffurfiau mewn gwleidyddiaeth geidwadol Brydeinig - ac mae'n ail godi hyd heddiw.

Derwydd y wisg las yn dangos ei gardiau - a'i wyneb

Mae'n braf nodi bod awdur y blog o Ynys Mon, the Druid o'r diwedd wedi dod o hyd i'r hyder i gysylltu ei hun yn bersonol efo gwleidyddiaeth ei flog, yn ogystal a gadael i ni i gyd wybod pwy ydyw. Mae'n gryn gamp i flogiwr gadw cyfrinach cyhyd, ac yn arbennig os ydi'r creadur yn dod o Ynys Mon. Ymddengys mai Paul Williams ydi'r enw.

Mae'n ddiddorol hefyd deall iddo gael ei ddewis i sefyll yn etholiadau'r Cynulliad tros y Toriaid yn Ynys Mon y flwyddyn nesaf. Mae'n debyg gen i na fydd rhaid i ni wrando arno'n gwadu'n bigog ei fod yn Dori yn y dyfodol.

Mae Alwyn yn gywir i awgrymu bod yna rhywbeth braidd yn anghydnaws rhwng protestiadau Paul mai buddiannau Ynys Mon sy'n bwysig iddo yn annad dim arall a'i sefyllfa bresennol fel ymgeisydd Toriaidd. Yn wir yn nyddiau cynnar (a ddim mor gynnar) y blog roedd yna batrwm digri o gyson o ddadlau tros roi buddiannau lleol yn gyntaf, tra'n dod i'r casgliad yn ddi eithriad mai trwy gefnogi rhyw Dori neu'i gilydd oedd y ffordd orau o wneud hynny - hyd yn oed os nad oedd y Tori o dan sylw erioed wedi dangos y mymryn lleiaf o ddiddordeb yn Ynys Mon cyn cael ei ddewis i sefyll yno.

Beth bynnag, mae'n amlwg i'r hogyn ddod tros y cywilydd o fod yn Dori - a da o beth ydi hynny - go brin bod bystachu o gwmpas yn nhywyllwch y closat yn fawr o hwyl. Serch hynny, mae'r ffaith ei fod wedi gwneud cymaint o ddefnydd o localism (fedra i ddim meddwl am yr union air Cymraeg mae gen i ofn) Ynys Mon i geisio gwthio buddiannau gwleidyddol y Toriaid yno ynddo'i hun yn ddigon diddorol. Mae pawb sy'n gwybod unrhyw beth am wleidyddiaeth yr ynys hefyd yn gwybod bod ystyriaethau lleol yn bwysicach yno nag yn unman arall yng Nghymru. Ar un olwg mae'r syniad mai'r ffordd orau o amddiffyn buddiannau Mon ydi trwy droi at blaid sydd a'i ffocws ar Dde Lloegr, a sydd a'u bryd ar dorri gwariant cyhoeddus - y math o wariant mae economi'r ynys yn ddibynnol arno - yn chwerthinllyd. Ond, dyna sydd ar stondin Paul.

Mi fydd darllenwyr rheolaidd y blog yma yn ymwybodol nad ydi gwleidyddiaeth rhanbarthol yn agos at fy nghalon - yng Nghymru o leiaf. Y prif reswm am hyn ydi gwendid sylfaenol yn yr ymdeimlad o genedligrwydd Cymreig - 'does yna ddim dealltwriaeth cytunedig o beth ydi o i fod yn Gymro neu Gymraes - ac oherwydd hynny does yna ddim naratif cenedlaethol y gallwn oll uniaethu efo fo. Mae diffyg naratif felly yn broblem sylfaenol i ddatblygiad Cymru fel gwlad. Rydym yn wahanol i'r gwledydd o'n cwmpas - Iwerddon, yr Alban a Lloegr - yn hyn o beth.

Mae cyflwyno naratifau rhanbarthol i'n bywyd cenedlaethol yn foethusrwydd nad ydym yn gallu ei fforddio ar hyn o bryd. Yn wir, mi fyddwn yn dadlau bod y math o ranbarthiaeth yr ydym yn ei weld gan fudiadau fel Llais y Bobl yng Ngwent a Llais Gwynedd yn tanseilio'r datblygiad mewn ymwybyddiaeth cenedlaethol i'r graddau bod y mudiadau hyn yn fwy o fygythiad i ddatblygiad Cymru fel gwlad nag ydi naratifau amgen pleidiau Prydeinig, fel y Toriaid. Efallai ei bod yn arwyddocaol yn hyn o beth bod ymgyrchoedd 'Na' mewn refferenda datganoli wedi eu canoli yn bennaf ar y gwahanol holltau rhanbarthol, cymdeithasegol a ieithyddol a geir yng Nghymru, yn hytrach nag ar gynnig naratif Prydeinig.

'Dydi hynny ddim yn golygu nad oes peryglon mewn naratifau Prydeinig i Gymru - ond mae hollti'r naratif genedlaethol wan sydd ohoni yn fwy o fygythiad. Mae gwleidyddiaeth Paul yn rhyw gyfuniad anymunol o syniadaethau (ac felly naratifau) gwrth Gymreig - un amgen Doriaidd, Brydeinig sy'n cystadlu o'r tu allan ac un ranbarthol sy'n tanseilio'r ymwybyddiaeth Gymreig o'r tu mewn.

Cewch gymryd yn ganiataol 'dwi'n meddwl, na fyddaf yn croesi'r bont i gyfrannu i ymgyrch y dyn yn ystod y gwanwyn.